Soms heb je gewoon
iemand nodig die je
begrijpt.

Mijn leven bestaat voor mij uit twee delen: het leven vóór Yordi en het leven na Yordi.

In 2004 verloor ik mijn zoontje Yordi. Hij was acht en een half jaar oud. Zijn overlijden kwam totaal onverwacht. Door een acute darmobstructie ging zijn toestand in heel korte tijd zo dramatisch achteruit dat er geen weg meer terug was.

Van het ene moment op het andere stond mijn wereld stil.

Op het moment dat hij stierf, wist ik één ding heel zeker: mijn leven zou nooit meer worden zoals het daarvoor was.

En dat is ook zo. Maar rouw stopt niet na de eerste periode van verdriet. De gevolgen van een groot verlies kunnen nog jarenlang doorwerken, ook binnen een gezin.

Jaren later ging mijn andere zoon door een moeilijke periode. Als mama raakte het me om te zien dat hij het moeilijk had. Ik wilde er voor hem zijn, ook wanneer ik niet meteen wist hoe ik hem het beste kon helpen.

Ook die periode heeft mij gevormd.

Ze heeft mij geleerd dat verlies vele vormen kent. Dat je kunt rouwen om iemand die er niet meer is, maar ook om het leven zoals je dacht dat het zou zijn. En dat verdriet zich niet aan een kalender houdt.

Ik ben heel diep gegaan in mijn verdriet. Maar ergens, tussen alles wat pijn deed, bleef er ook iets anders aanwezig: levensdrang. Natuurlijk had ik nog een zoon voor wie ik er wilde zijn, maar er was meer dan dat. Ik wilde zelf nog leven. Nog dingen voelen, beleven en bereiken. Ik wilde opnieuw kunnen genieten, al wist ik toen absoluut niet hoe.

Doorheen de jaren heb ik mijn eigen manier gevonden om verder te leven mét mijn verdriet. Niet door Yordi los te laten of door zijn verlies een plaatsje te geven en het af te sluiten. Zo werkt het voor mij niet.

Ik draag hem elke dag met me mee.

Ik omschrijf het verlies van mijn kind soms als een gat in mijn lichaam, ter hoogte van mijn hart. Dat gat is nooit meer dichtgegaan. Maar ik heb geleerd dat je zelfs met zo’n open plek opnieuw gelukkig kunt zijn. Dat verdriet en geluk naast elkaar kunnen bestaan. Dat je opnieuw kunt lachen zonder iemand te vergeten. En dat juist de kleine dingen in het leven weer ontzettend waardevol kunnen worden.

Al jarenlang voelde ik dat ik ooit iets wilde doen met wat ik zelf heb meegemaakt. Het is zelfs bijzonder hoe vaak mensen die mij nauwelijks kennen spontaan hun verhaal aan mij vertellen. Alsof er ergens een onzichtbaar bordje om mijn nek hangt: je mag met mij praten, ik luister wel.

En dat doe ik ook.

Omdat ik weet hoe belangrijk het kan zijn dat iemand gewoon luistert. Zonder oordeel. Zonder haast. Zonder te vertellen hoe je zou moeten rouwen of wanneer het eindelijk beter zou moeten gaan.

Door mijn werk in een crematorium kom ik dagelijks in contact met mensen op kwetsbare momenten in hun leven. Ik zie verdriet, gemis, liefde en afscheid van heel dichtbij. Dat heeft mij uiteindelijk het laatste duwtje gegeven om te doen wat al jaren in mij zat: mij verder opleiden in rouw- en verliesbegeleiding en er ook echt voor anderen te zijn.

Ik werk voornamelijk online. Die keuze komt voort uit mijn eigen ervaring.

Ik heb zelf ooit hulp gezocht. Daarvoor moest ik in mijn auto stappen en ergens naartoe rijden om mijn verhaal te vertellen. Na zo’n gesprek stap je niet noodzakelijk opgelucht weer buiten. Soms komt er juist ontzettend veel los. Ik weet nog hoe ik daarna totaal overstuur opnieuw in mijn auto zat en zelf naar huis moest rijden.

Net daarom wil ik het anders doen.

Wanneer wij ons gesprek beëindigen, hoef jij nergens meer naartoe. Je hoeft niet in een auto te stappen of je groot te houden tot je weer thuis bent.

Je bént al thuis.

Op een plek die voor jou vertrouwd en veilig voelt. In je zetel, met een kop koffie, met je hond naast je of gewoon onder een dekentje als dat is wat jij op dat moment nodig hebt.

Van daaruit praten we.

Misschien zitten we fysiek niet in dezelfde kamer, maar dat betekent niet dat ik ver weg ben. Ik luister. Ik voel mee. Ik stel vragen wanneer dat nodig is en laat stiltes bestaan wanneer woorden even niet komen.

Ik ga je verdriet niet oplossen. Dat kan niemand.

Maar ik kan wel een stukje met je meelopen.

Want ik geloof uit eigen ervaring dat een groot verlies je leven voorgoed kan veranderen, zonder dat daarmee alle mogelijkheden op geluk verdwijnen.

Soms heb je gewoon iemand nodig die je begrijpt.

We kunnen het samen doen.